• Waar aanvankelijk gevreesd werd dat de opkomst aanzienlijk minder zou zijn dan in oktober 2006 (verkoop tickets begonnen in juni en dit jaar pas eind augustus), werden de verwachtingen toch ingelost. We telden een goede 330 aanwezigen. >p>’s Middags was ik al rond 13u30 in de zaal en maakte mij meteen nuttig om met Peter (organisator) het kleine podium voor de drums op te stellen. Iets na tweeën waren Tijs en Erik ter plekke, de mensen van het geluid en licht. Terwijl zij zich professioneel van hun taak kweten kwamen de overige Syndikalisten, met of zonder partner of kinderen, langzamerhand toe. De wagens werden uitgeladen en het materiaal opgesteld. Iets na vijven waren we er klaar voor : de ‘verplichte’ soundcheck. Na een klein uurtje klonk alles prima en doken we de kleedkamer onder het podium in, waar mijn wederhelft drie mandjes met heerlijke broodjes had klaargezet ten behoeve van onze hongerige magen. Iets na zevenen kwamen de eerste gasten toe en gestaag liep zaal Forum vol. We trokken onze pakken aan; een kwartiertje voor de start waren we klaar voor de strijd. Toen de we stem van Peter door de speakers hoorden, was dit voor ons het teken om de katakomben te verlaten en ons op het podium te begeven.Het doek was reeds geopend en we werden op applaus onthaald toen we in rij vanuit de coulissen in het voetlicht traden.

    Koen zette Apache in en we waren vertrokken. Leuk was zeker te zien hoe het publiek in de handen klapte op de tonen van Let me be the one. Ook de bijdrage van Ritchie werd gesmaakt; zijn optreden was een leuke afwisseling voor de typische Shadowsnummers . Na een klein uurtje zat de eerste set erop en we doken terug in onze kleedkamer om wat te drinken en van tenue te veranderen. De pakken maakten plaats voor een zwarte broek en hemd. De pauze duurde een half uurtje en dan was het tijd voor de tweede set. Ritchie deed twee korte optredens na de pauze en dit lijkt ons een goede formule. De nummers passeerden een voor een de revue en de laatste tonen van FBI stierven weg omstreeks de klok van elven. Als bisnummer gaven we Apache nogmaals ten beste.Het optreden was niet zo feestelijk als vijf jaar geleden (20ste verjaardag) met Bruce Welch en Licorice Locking op het programma, maar de bijdragen van Greg en Ritchie zorgden voor de nodige vernieuwing. Een dikke proficiat zeker ook voor onze klank- en lichtmensen, die hun werk prima gedaan hebben. Hartelijk dank evenzeer voor onze huisfotografe Wendy die ons geregeld voor de voeten liep ;-) om de beste plaatjes te kunnen schieten. Het resultaat mag u binnenkort hier op deze blog of op onze website vinden. Op naar de 30 jaar ?